106

فکر کنم وقتش رسیده که یه فکری به حال خودم کنم. یه سال فقط باید زحمت بکشم تا یه عمر "زندگی" کنم. دلم میخاد از این شهر برم و این فقط در گرو درس خوندن و دکترا قبول شدنه. امروز یه مطلب خوندم که میگفت پیری از وقتی شروع میشه که موندن تو خونه رو به بقیه کارا ترجیح بدی. من همیشه تو خونه موندن رو ترجیح دادم. چرا؟ بخاطر اینکه نه اجازه داشتم بیرون برم و نه جایی بود که بخام برم. نه کسی که بخام باهاش برم. کلا اینجا زندانه. همیشه دوس داشتم تنها باشم. پسرا آدمو غمگین می کنن. همش هم که فکر و ذکرشون س ک س. حال نمی کنم با کسی باشمو فعلا دلم میخاد تنها باشم.

روزمرگی های من...