153

دیشب برف اومد. عاشق برفم. دلم میخواد لباسای خوب بپوشم و برم بیرون قدم بزنم. کاش سجادم پیشم بودم. دیروز میخواستم بیام خونه الهام اینا. شوهرش شب کاره. صبح حدود 10 راه افتادم. به مامان اینا گفتم میرم موسسه. اومدنی میخواستم کلاه شالی که پند سال پیش از تهران خریده بودمو بزارم. مامان نزاشت. گفت زشته. مگه بچه ای و ...کلاه شالی که خیلی خوشگله و واقعا بچه گانه نیست. کلاهی که یه طرفه میفته و خیلی چیز شیکیه. ناراحت شدم. کلاهو درآوردم و رفتم. دلم شکسته بود. ناراحت شدم از اینکه تو کوچکترین چیزها به حرفشون گوش میدم به این فکر کردم که تا حالا هر چی بدبختی کشیدم از این بوده که به حرفای اینا گوش کردم. اگه الان پیشرفتی نکردم بخاطر همین بوده. خدایا آخه چرا. تا کی؟ دلم میخواد ریسک کنم. دلم خیلی چیزا میخواد که به هیچکدومشون نمی رسم. اگه یه روزی بخام شوهر کنم بهش میگم که من هر لباسی دلم بخواد و میپوشم کسی حق نداره بهم بگه چی بپوش چی نپوش چون من یه انسان آزادم و حق انتخاب دارم. خیلی ستمه خونه ی پدری اینقدر محدود باشی و بری خونه ی شوهر و بدتر شه. خدایا خسته شدم. دیروز دلم مرگ میخواست نه بخاطر حرفای مامان ها. فقط به این فکر میکردم که من خیلی بدبختم. نه خوشی نه تفریحی نه دلخوشی هیچی ندارم. صبح بلند میشم تا شب در حال راضی نگهداشتن بقیه ام. به قیمت ناراضی شدن خودم. امیدوارم این دو ماه زود بگذره. الهام زایمان کنه. از اومدن خونه ی اینا هم خسته شدم. خسته ام. دلم یه تنوع خوشایند میخواد. از خونه رفتنم بدم میاد. از حرفای مامان... از کاراش از اخلاقاش. دلم میخواد خونه بخرم برم تنها زندگی کنم. ولی نه پولشو دارم نه توانشو. دلم میخواد برم تهران. برگردم به اون روزایی که مستقل بودم. کار میکردم و خرج خودمو درمیاوردم. شبا از خستگی میفتادم رو تخت و خوابم میبرد. دلم تنگ شده واسه روزایی که عصرا نیم ساعت میرفتم پیاده روی. واسه اون حالتام اون احساسام دلم تنگ شده. اگه دکترا قبول شم عالی میشه. ولی وقت ندارم درس بخونم. اومدن خونه ی الهام وقتمو میگیره. میام اینجا هم نمیتونم درس بخونم و دو ماه فقط مونده تا کنکور. آخه چیکار میتونم کنم تو این دوماه؟

پ ن : میخواستم ترجمه کنم مادرشوهر الهام اومد نزاشت

اه لعنتی!!!

روزمرگی های من...