99

نمیشه گفت زندگی کی خوبه و کی بده. نمیشه گفت. نمیشه از زندگیها گله و شکایت کرد. اکثرا یه زندگی نسبی داریم. گاهی ناراحتیم گاهی خوشحالیم. دنیای مجازی این امکان رو میده که نقابهامون رو برداریم. اصولا کسی واسه نوشتههای من نظر نمیزاره و من هم برام مهم نیست. اینجا فقط می نویسم که یادم نره نوشتنو. همین. نه میخوام کسی دلش بسوزه و نه از کسی سودی میبرم. نقابمو برمیدارم و مینویسم. از اینکه احساس تنهایی میکنم. از اینکه نسبت بخ آینده ی خودم و سجاد نگرانم. از اینکه از کارای خانوادم خوشم نمیاد. خیلی راحت اینجا می نویسم. حالا این وسط بعضی ها میان و چیزای با مزه ای میگن. و من همچنان Dance me to the end of love. خیلی وقتا حرفای آدما واسم مهم نبوده و نیست. تو زندگی عادی که بیشتر وقتا مهم نبوده و اینجا هم تقریبن هیچوقت مهم نبوده. آدما میشینن از دور همدیگه رو میبینن. میخندن و غصه میخورن. آدما یادشون میره به خودشون نگاه کنن. به ضعف هاشون. به تنفرهاشون. یه وقتایی ناراحتیا میرسن به ته گلوی آدم. باید عق بزنی که بریزن بیرون. بعضی وقتا عق میزنی تو دنیای مجازی و خوب میشی بعضی وقتا خوب نمیشی. زیادم مهم نیست راستش. چه اهمیتی داره. عادت میکنی. منم عادت میکنم. تو هم عادت میکنی. خلاصه بگم دلم میخاد به قول دکتر عاکف گل ها رو بو کنم. دلم میخاد اونجوری زندگی کنم که دلم میخاد. ولی خب خیلی وقتا نمیشه. پس در حد خودم زندگی می کنم. خدا رو هم شکر میکنم. به حرفای ادما هم اهمیتی نمیدوم. و ...بیخیال بابا کی به کیه.

روزمرگی های من...