107

دلم یکم دویدن میخواد. توی باد. یه جای بزرگ توی طبیعت. دویدن با خنده. پریدن. مثل بچگیا. یادما اون موقع ها که از مدرسه میومدیم دبیرستانی بودیم با رعنا. یه سرپایینی تند تو راه مدرسه بود که بهش میگفتن تپه. کوچیکتر که بودیم برامون مهم نبود مردم چی میگن از رو تپه میدویدیم و جیغ میزدیم ولی هرچی بزرگتر شدیم یادمون رفت چطور خودمونو بخندونیم. یه روز به رعنا گفتم بیا از رو تپه بدویم پایین. هیشکی نبود این ور و اون ورو نگاه کردیم و دویدیم پایین. خیلی تند. شاید 5 ثانیه بیشتر طول نکشید ولی خیلی حال داد. الان شاید بیشتر از ده سال از اون موقع میگذره نمی دونم چند بار بعد از اون به خودم جرئت دادم کاری رو بکنم که بهم انرژی بده. واقعن انرژی بده.

روزمرگی های من...