روزمرگی های من
اینکه وقتی موهامو از کنار فرق باز میکنم و موهای سفیدم بهم سلام میکنن برام مهم نیست. دلمم نمیخاد رنگ کنم. یعنی انگیزشو ندارم. اگه سجاد پیشم بود شاید رنگ میکردم ولی الان برام مهم نیست. حوصله ی حرفای مامام ندارم. ولی تعجب میکنم از اینکه دو سال پیش این قدر زیاد نبودن و یهو در عرض دو سال اینقدر زیاد شدن. چرا؟ من که این زندگی روتین عادی رو دارم و هیچ خوشی و ناراحتی توش نیست. من که از همه چی راضی ام. چرا پس تو این دوسال یهو اینقدر موی سفید اومد سراغم؟
برچسب:
نویسنده: امیر جعفری